Juli solanki

          મનુષ્ય જીવન એટલે અપેક્ષાઓનું જીવન. માનવી અનેક અપેક્ષાઓ સાથે જીવતો હોય છે. અપેક્ષાઓ એટલે કે ઝંખના. માનવીની દિવસે ને દિવસે જેમ જરૂરીયાતો વધતી જાય તેમ એની ઝંખના અતિ તીવ્ર બનતી જાય છે. મારા ઘરમાં અમે ચાર જણ રહેતા હતા. હું (મન્નુ ) , સુરેશ અને અમારા બે સંતાનો. " મન્નુ, કાલે આપણું ઘર મળી જશે. " - સુરેશ જે મન્નુનો પતિ. મજૂરી કરીને ઘર ચલાવતો. પોતાનું ઘર ન હોવાથી નવા ઘરનું સ્વપ્ન સેવેલું. " વાહ ! ખૂબ સારા સમાચાર આપ્યા. પણ લોન મળી ગઈ ? "  - મન્નુ ખુશ થવાની જગ્યાએ ચિંતામાં આવી ગઈ. ઘણાં સમયથી લોન માટે તૈયારી કરતા હતા. પરંતુ પગ ફરી પાછા પડતાં.              બીજા દિવસે સવારે સુરેશ ઑફિસ ગયેલો. ઘરે પરત ફરતાં સમય લાગ્યો. મન્નુ ચિંતામાં આંગણે બેસીને સુરેશના આવવાની રાહ જોવા લાગી. થોડી વાર પછી સુરેશને સામે આવતો જોયો. થાકના કારણે પેલાનો ચહેરો પડી ગયેલો. પણ સુરેશ તો ખુશ થઈને મન્નુને ઉપાડીને ગોળગોળ ફેરવવા લાગ્યો. 

     જિદંગીનાં પ્રસંગ ક્ષણવારમાં પલટાઈ જાય છે. ચેતુ સાથે ઋણાનુબંધ છેલ્લા ચાર વર્ષથી બંધાઈ ગયું. લગ્નની વાત મારા બાપુને આજે કહી જ નાખી. બાપુનો પારો ગબડી પડેલો. બાપુએ ધૂલી સામે આંખ કાઢી. ધૂલી સમજી ગઈ કે- " હવે, કંઈ નહિ થાય. " બાપુના ગુસ્સાના કારણે ધૂલીએ કડવો ઘૂંટડો પી લીધો અને એક નિર્ણય પર પહોંચી આવી. ✍️ જુલી સોલંકી